کلاف سردر گم

به زودی خواهم رفت

mehdinight1 — Sat, 03 Dec 2005 18:28:18 GMT

خسته از زندگی ، خسته از نرسیدن ها و نشدن ها ؛ بارها و بارها به زندگی اعتماد کردم ، چرا كه من موجودی زميني هستم ! ای كاش میتوانستم نباشم ، نبینم و نفهمم .

احساس تهی بودن از درون ! احساس ترس و تنهايي عظیم ! از وراء ، خودم را نظاره ميكنم ، تهی تر ميابم !هنوز مجبورم كه لبخندی بر لبان داشته باشم ، هنوز میخندم اما دردرون میگریم .حیرت زده و هراسان ،درونم را جستجو ميكنم اما براي این موقعیت دردناک ، راه حلي نميابم . به پايانم نزديك میشوم .

لذت ها مرا احاطه كرده اند،دست نوازش بر سرم مي کشند ، مرا میبوسند ، اما هیچ يك را نمیبینم .اکنون همه جا تاريك است و من معلق در فضا . میدانم كه به زودی خواهم رفت ! عبور سریع خاطرات از تولد تا پلکهای خسته و بسته ، احساس راحتی و نظاره از بالا ، مرگ!

پنج شنبه ها

mehdinight1 — Thu, 24 Nov 2005 23:17:30 GMT

مرد به ساعتش نگاه کرد ، دیر شده بود . دسته گل سرخ و زیبایی در دست داشت . وقتی رسید ،گل را تقدیمش کرد و گفت: « عزیزم منو ببخش دیر کردم . پنج شنبه ها مسیر خیلی شلوغه» و به ارامی گلاب را روی قبر ریخت و با دست دیگر سنگ قبر را شست .

داستان‌هاي هدایت

mehdinight1 — Wed, 19 Oct 2005 07:58:18 GMT

در اين بخش ميتوانيد متن كامل و صحيح بعضی از داستان‌هاي كوتاه هدایت را بخوانيد. براي خواندن اين داستان‌ها بايد از برنامه Acrobat Reader استفاده كنيد.

زني كه مردش را گم كرد

download Acrobat Reader

mehdinight1 — Sun, 28 Aug 2005 12:11:18 GMT

او فكر مي‌كرد، مي‌ديد از آغاز بچگي خودش تاكنون هميشه اسباب تمسخر يا ترحّم ديگران بوده، يادش افتاد اولين بار كه معلم سر درس تاريخ گفت كه «اهالي اسپارت بچه‌هاي هيولا يا ناقص را مي‌كشتند» همة شاگردان برگشتند و به او نگاه كردند و حالت غريبي به او دست داد، اما حالا آرزو مي‌كرد كه اين قانون در همه جاي دنيا مجري مي‌شد و يا اقلّاً مثل اغلب جاها قدغن مي‌كردند تا اشخاص ناقص و معيوب از زناشويي خودداري بكنند، چون مي‌دانست كه همة اينها تقصير پدرش است. صورت رنگ پريده، گونه‌هاي استخواني، پاي چشمهاي گود و كبود، دهان نيمه باز و حالت مرگ پدرش، همان طور كه ديده بود، از جلو چشمش گذشت؛ پدر كوفت كشيدة پير كه زن جوان گرفته بود و همة بچه هاي او كور و افليج به دنيا آمده بودند. يكي از برادرهايش كه زنده مانده بود، او هم لال و احمق بود، تا اين كه دو سال پيش مرد. با خودش مي‌گفت: شايد آنها خوشبخت بودند!

داوود گوژپشت – صادق هدایت

بوف کور

mehdinight1 — Thu, 25 Aug 2005 01:04:18 GMT

در زندگی زخمهايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و میتراشد . اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد ، چون عموما عادت دارند که اين دردهای  باورنکردنی را جزو اتفاقات و  پيش آمدهای نادر و عجيب بشمارند.
و اگر کسی بگويد يا بنويسد ، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان سعی میکنند آنرا بالبخند شکاک و تمسخرآميز تلقی بکنند زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نکرده و تنها  داروی آن فراموشی بتوسط شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است ولی افسوس که تاثیر اینگونه داروها موقت است و بجای تسکین پس از مدتی بر شدت درد میافزاید.
در اين دنیای پست پرازفقر و مسکنت،برای نخستین بار گمان کردم که درزندگی من یک شعاع آفتاب درخشيد اما افسوس ، اين شعاع آفتاب نبود، بلکه فقط یک پرتو  گذرنده، یک ستارهءپرنده بودکه بصورت یک زن یا فرشته بمن تجلیکرد و درروشنایی آن یک لحظه،فقط یک ثانیه همهءبدبختیهای زندگی خودم را دیدم و بعظمت و شکوه آن پی بردم و بعد این پرتو در گرداب تاریکیکه بایدناپدید بشود دوباره ناپدیدشدنه نتوانستم این پرتو گذرنده را برای خودم نگهدارم . نه ، اسم او را هرگز   نخواهم برد، چون ديگر او با آن اندام اثيری،باریک و مه آلود ، با آن دو چشم درشت متعجب و   درخشان که پشت آن زندگی من آهسته و دردناک می سوخت و میگداخت ، او ديگر متعلق باين دنیای پست درنده نیس نه، اسم او را نباید آلوده بچیزهای زمینی بکنم.
بعد از او من دیگر خودم را از جرگهء آدم ها، ازجرگهء احمق ها وخوشبخت ها بکل بیرون کشیدم و برای فراموشی بشراب و تریاک پناهبردم زندگی من تمام روز میان چهار ديوار  اتاقم میگذشت. و میگذرد سرتاسر زندگیم میان چهار ديوار گذشته است.